Minstens 5x

In bijna 5 jaren geocachen ben ik heel wat keren met anderen caches wezen zoeken. Hierbij stel ik je voor aan de fine fleur daarvan. Het zijn diegenen waarmee ik minstens 5x samen op stap ben geweest. Vooral in mijn begintijd ploegde ik opmerkelijk veel met Achtbaangek door het hele land, zodat ik met hem verreweg het meest onderweg was, zoals in onderstaand statistiekje valt te zien. Overigens heb ik nog met heel veel anderen gezellige dagen samen lopen cachen. En dan natuurlijk nog in groepen, vooral op events.

Jessy

Nadat ik Jessy (die eigenlijk Gitte heet en in Oegstgeest woont) al een paar keer had ontmoet bij enkele events, trof ik haar op een mooie zonnige dag in april 2007 aan bij één van de cache-bruggen van Alphen aan de Rijn. Samen verder gegaan. In de loop van het jaar nog diverse keren afgesproken. Mooiste cache vond ik de gevelstenen van Alkmaar die we samen hebben onderzocht. Waarschijnlijk daarom toont zij vol trots de daaraan verbonden cache die we er uit een boom plukten.

GPSannes

GPSannes (die eigenlijk Marianne heet en in Rozenburg woont) ontmoette ik voor het eerst in september 2004 bij een molen in Maassluis. In het voorjaar van 2005 voor het eerst samen op stap. Mooiste cache vond ik “Goede Tij - Slechte Tij” in Pernis, waar het scherpe inzicht van GPSannes absoluut nodig was om de gemene trucs van de cache-legger te ontsluieren. Desondanks trapten we nog in een slinkse val waardoor we enkele kilometers omliepen. Gezellig was het echter wel.

Biertje

Biertje (die eigenlijk Ruud heet en in Leidschendam woont) leerde ik in 2003 kennen via vlijmscherpe email-correspondentie. Hij probeerde namelijk mijn Taalvouten te verbeteren. Toen dat was gelukt wierp hij zich op als frustie-opruimer waarvan ik dankbaar gebruik maakte. Mooiste gezamenlijke cache vond ik “Bear den” nabij Hoorn, waar wij door een typefoutje volkomen verdwaalden in een enorm meer dan manshoog Berenklauw-veld en daarbij ook elkaar kwijtraakten. Via GSM-contact vonden we elkaar weer terug en raapten even later de gruwelijk makkelijk vlakbij de weg verstopte cache. Overigens is het leerzame credo van Biertje: Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding. Erg handig als je samen met hem op stap gaat...

Barny

Barny (die eigenlijk Willem heet en ergens in de Flevopolder woont) ontmoette ik voor het eerst op het Handlangersevent in Almere op 31 augustus 2003. Hij reed met zijn Gele Bussie het smalle grindpaadje van het parkje op en stopte pardoes vlak voor mijn neus. Mijn irritatie verdween snel toen hij met het hele gezin een prachtig lied ten gehore gaf, speciaal voor mij. Alle verdere cache-ontmoetingen waren toevallig en spontaan gingen we dan samen geocachen. Zo hebben we samen een intensieve fietstocht door de duinen bij Castricum gemaakt en met heel veel moeite en hulplijntjes uiteindelijk de cache gevonden.

Lady Cachetta

Lady Cachetta (die eigenlijk Bionda heet en in Delft woont) maakte vlak na Nieuwjaar 2004 een spectaculaire entree in de wereld van het geocachen, namelijk als “toiletjuffrouw”. In no time heeft ze daarna 20 caches geplaatst, 178 gevonden en is toen gestopt. Gelukkig is ze nog wel geïnteresseerd en zo nu en dan met mij op stap geweest. De Lady ontpopte zich als een held door bij het “WIE DURFT” event in januari 2004 als enige van onze stoere groep tot aan haar middel 100 meter ver over de strekdam in het Hollands Diep door het ijskoude water te waden om de aanwijzing te vinden.

Ramanas

Ramanas (die eigenlijk Monique heet en in België in Bissegem woont) heeft zich laten meeslepen door mijn geocache-enthousiasme. Ze gaat echter niet op eigen houtje. Als we elkaar treffen, wordt er zo mogelijk samen naar een cache gezocht. Mooiste cache was in Oudenaarde alwaar de prachtige cache-route uiteindelijk uitmondde in een restaurant waar we onwetend daarvan vóór de cache-tocht ons op het terras moed hadden ingedronken. Verder heb ik samen met haar de beroemde cache “Dames met Ballen” verstopt langs de Leie. Ramanas houdt daar toezicht op de met tennisballen gevulde pot.

pyne

Pyne (die eigenlijk Eric heet en in Den Haag woont) leerde al snel mijn pesterige inborst kennen. Nietsvermoedend kwam hij thuis na een zomers dagje cachen in juni 2003 en vond zijn foto, waarop hij met zijn laptop zit te peinzen, al geplaatst bij de cache die hij net had gevonden. Stiekem door mij genomen in het Abtswoudse Bos. Hij heeft later zijn revanche gehad bij het Paparazzi-event. Mooiste cache was op 11-11-2007 in Aardenhout waar we al voordat we begonnen vrij zeker wisten waar de cache lag, maar toch rustig de hele route door het kleurige herfstbos liepen omdat het er zo mooi was. Naderhand bleek de cache inderdaad op de vermoede plek te liggen.

Nynke

Nynke (die echt Nynke heet en in Bussum woont) gaat zo nu en dan met mij op stap om een cache te vinden. Meestal in combinatie met haar genealogische onderzoek waarbij ergens mensen of archieven worden bezocht. De laatste drie jaren zijn we ook steeds precies op mijn verjaardag op stap. Mooiste cache was in augustus 2004 op Vlieland waar we samen met haar kleindochter Merel en met 8bg een dag lang over het eiland hebben gezworven op zoek naar speciale cache-bomen. Daartoe moest op de heen- en terugweg een oversteek worden gemaakt van en naar haar geliefde eiland Texel.

Boudewijn

Boudewijn (die eigenlijk Boudewijn heet en in Delft woont) staat bij mij vooral bekend om zijn humor, zijn gezellige aanwezigheid, zijn voorliefde voor snelle auto’s, zijn alomvattende kennis van flitspalen en geheime politiecontroles, en wat minder om zijn speurkwaliteiten als geocacher. Elke keer als wij samen cachen probeer ik hem enkele elementaire beginselen voor het spotten van caches bij te brengen, maar zijn vorderingen op dat gebied maken me alleen maar vrolijk, vooral omdat ze me vaak in staat stellen grappige logjes te schrijven. Toch heeft hij het eens 2x op één dag gepresteerd om mij flink in de maling te nemen met zogenaamde Buskruit-trucs, dit tot zijn grote vreugde. Het moet waarschijnlijk als een paradox klinken, dat ik samen met hem de meeste caches heb gevonden. Zie tabel.

Loze Jorry

Toen Loze Jorry (die eigenlijk George heet en in Boskoop woont) begin 2004 vernam wat geocaching inhield, schudde hij weinig enthousiast het hoofd en mompelde, dat dit niks voor hem was. Nu, enkele jaren later, is hij één van de betere kilocachers die wereldwijd actief is om hoge bergen en diepe dalen af te speuren naar caches. Ons gezamenlijk hoogtepunt was de Bedevaartcache, hoewel ook de Acht Zaligheden ons heerlijk hebben bezig gehouden. Loze Jorry is vooral krachtig op oriëntatie gebied. Als hij één keer ergens is geweest, zit de omgeving haarfijn opgeslagen in zijn geheugen, zodat hij aldaar de volgende keer TomTom bij voorbeeld rustig thuis kan laten.

Opmerkelijk was de keer dat ik de cache vond en ermee naar Loze Jorry liep die 25 meter verderop ingespannen naar de cache zocht zonder aandacht voor mij. Toen ik met de cache in de hand achter hem stond, riep Jorry naar mij dat hij volgens zijn GPSr op 1 meter van de cache stond. Dat klopte dus precies!

Zowaar!

Zowaar! (die eigenlijk Simone heet en in Amsterdam/Blokzijl woont) vond in 2003 weliswaar mijn cache in het Abtswoudse Bos, maar had toch moeite met enkele way-points. In haar log vroeg ze om hulp. Daaruit ontstond ons eerste contact. Vele malen op stap geweest in bijna alle hoeken van Nederland. Bijzondere caches waren enkele in Amsterdam: op een brug een micro die er al jaren staat, een cache in een geparkeerde auto en een cache in het illuseum, een kunstenaarsruimte met als extraatje heel veel mooie katten.

Meest indrukwekkende cache voor mij is haar creatie “Oud in nieuw land 1 - Schokland” die ik mocht proeflopen. Een rondje van 10 kilometer over de rand van het vroegere eiland met onderweg allerlei interessante informatie. Een must voor iedere cache-liefhebber.

Achtbaangek

Achtbaangek (die eigenlijk Menno heet en in Almere woont) ontdekte in het voorjaar van 2003 een nieuwe hobby: geocaching. Hij was er vol van en vertelde enthousiast erover. Zelf zat ik op dat moment in een dipje vanwege een hinderlijke blessure die mij belette om de marathon van Rotterdam te rennen ondanks 1200 kilometer voorbereidende training. In no time was alle leed vergeten.

Moeilijk te kiezen welke cache het leukst was om te doen, omdat we vrijwel overal enorm plezier beleefden. Misschien was het wel “Skansen is de weg kwijt” waar ik vooral met mijn fietsje door het bos crosste op zoek naar gefotografeerde bankjes en 8bg op een heuvel zat te bedenken hoe hij met mijn vergaarde informatie het cache-probleem kon oplossen. Door deze eendrachtige samenwerking konden wij de lastige cache vinden.