Moeheid

Je kent het waarschijnlijk wel. De hele dag lopen geocachen. Je voelt je voldaan, want je hebt één of meer caches gevonden, gewandeld, omgeving goed bekeken, puzzels opgelost, etc etc. En je bent moe, voldaan moe, een lekkere moeheid. Na vele keren geocachen vroeg ik mijzelf af waar die vermoeidheid eigenlijk vandaan kwam. Was het het aantal kilometers? Het voortdurend moeten opletten? Het rekenen? Het zoeken? Waarschijnlijk allemaal wel een beetje, maar voor mij verklaarde het niet mijn weliswaar behaaglijke maar toch door het hele lijf aanwezige moeheid. Na lang nadenken en zelfobservatie kwam ik met een antwoord: EMOTIE.

Boosheid

Daar sta je dan. Na een uur vergeefs zoeken naar een way-point voel je het langzaam opkomen: boosheid. Op wie? In eerste instantie op jezelf natuurlijk, want in logs heb je gelezen dat niemand problemen heeft op dit punt. Het kan natuurlijk ook zijn, dat men hier wel problemen heeft gehad, maar dit om een of andere reden niet heeft vermeld. Waarom ben je eigenlijk boos? Volgens mij omdat je fanatiek bent en aldus zwaar gemotiveerd bent om de cache-tocht volledig af te werken. Maar ja, zonder het vinden van dit way-point gaat het niet lukken. Na een poos verschuift de boosheid zich richting cache-legger. Die had toch ook kunnen bedenken, dat het verstoppen van een aanwijzing hier problemen zou kunnen geven. Waarom niet een fatsoenlijke hint? Intussen kijk je in jezelf mopperend steeds weer op plekken die je al tig keer hebt bekeken.

Hoe lang duurt deze "lijdensweg"? Totdat je iets vindt of totdat je opgeeft. Herken je dit, beste lezer? Of was je allang gestopt? Of was je zo "slim" om na 5 minuten al een hulplijntje te bellen? Overigens heb ik meerdere keren wanhopige cachers aan de lijn gehad met de vraag om hen uit hun lijden te verlossen. De boosheid meende ik te kunnen horen doorklinken in hun stem. Zo van: "Ik kan dat verrekte kokertje niet vinden" of woorden van gelijke strekking. Tussen haakjes, er is niks leuker dan zo'n geëmotioneerde opbeller nog wat verder in het moeras te duwen door heel luchtig op te merken, dat de oplossing voor zijn probleem uiterst simpel is en dat jij er destijds totaal geen moeite mee hebt gehad.

Het moge duidelijk zijn, dat boosheid een energieverslindende gemoedstoestand is. Niet teveel doen dus.

Trots?

Slimheid leidt tot een emotie. Gegarandeerd! Het kan echter twee kanten uit. Zoals bij voorbeeld wat ik samen met Loze Jorry meemaakte tijdens het zoeken van één van de Zaligheden in het schone Brabant. Wij wilden deze multi namelijk omzeilen en via een "slimme" redenering meteen naar de cache-plek gaan. We reden naar een hoek van het dorp die er veelbelovend uitzag, maar vonden er niks. Bij nadere beschouwing leek ons een andere hoek van het dorp eveneens aantrekkelijk, maar ook daar niks. Toen we uiteindelijk alle vier hoeken van het dorp hadden doorzocht, waren we enkele uren verder en liepen we flink te balen. Daarom gingen we eerst maar wat eten in het centrum. Na het eten besloten we om gewoon de multi te gaan doen. In een half uur hadden we de cache te pakken...

Het kan ook anders. Zoals bij voorbeeld bij een puzzelcache in het zuiden des lands. Men had mij wel eens de clou van de puzzel uitgelegd, maar zelfs daarmee slaagde ik er niet in de oplossing boven te krijgen. De cache werd dus als zijnde te moeilijk definitief aan de kant gelegd. Het lot was mij echter goedgezind, want op zekere dag bevond ik mij daar zonder het zelf te weten in de buurt, samen met Boudewijn. Toen wij terugkeerden naar de auto na het vinden van een eenvoudige traditional, ontmoetten wij een cacher die nog op weg was naar die cache. Terug bij onze auto, wierp ik een blik in de ernaast geparkeerde auto en zag tot mijn grote verbazing een opengeslagen map liggen met daarin de oplossing van de moeilijke puzzelcache. Boudewijn en ik zijn er linea recta naar toe gereden en konden zo een moeilijke cache in de pocket steken. Man, wat waren we trots op onze "slimheid".

Vreugde

Dat spreekt vanzelf. Het hebben van een hobby dient vreugde te schenken en daarvan wordt je blij. Het is de basis van het spelletje. Ik heb tijdens het geocachen al honderden medecachers ontmoet en vrijwel altijd keken ze blij. Op de foto een kleine selectie:

Is niet de grootste vreugde het vinden van de cache? Of is dat alleen maar bijzaak naast alle andere zaken die het geocachen zo boeiend maken? Of is de grootste vreugde het leggen van een cache? Iedereen zal zo zijn voorkeur hebben. Toch is vreugde de gemeenschappelijk factor.

Verdriet

Teleurgesteld afnokken als je na lang zoeken de cache niet hebt gevonden. Vooral als het lange inspannende multi betrof. Alle werk leek voor niks te zijn gedaan. Dat is niet waar natuurlijk en dat weet je ook wel, maar het verdriet van binnen voel je en het is niet fijn.

Een lange cache-dag gepland met allerlei verschillende caches en omdat je mooi weer verwachtte, heb je mooie wandelingen uitgezocht. De avond ervoor de rugzak ingepakt met alle noodzakelijke spullen. 's Morgens vroeg in het donker op om met opgaande zon bij de eerste cache te zijn. Je stapt in je auto en komt tot de ontdekking, dat je pocket pc dienst weigert. Wat je ook probeert, het apparaat doet het niet. En het bevat alle info die je op deze dag nodig hebt, zoals de routes, de cache-beschrijvingen, etc. Alles weg. Je kunt wel huilen.

Ook echt leed komt voor. Onlangs is Reintje de Vos overleden. Een geocacher die veel voor het geocachen in Nederland heeft betekend. Hij was vooral bekend van de stippenkaarten waarmee je heel handig kon uitzoeken welke caches je in een bepaald gebied kon gaan doen. Ondanks dat de cache-gemeenschap eigenlijk "los zand" is, waren er op zijn begrafenis heel wat geocachers aanwezig.

Mix

Moge het duidelijk zijn, dat geocachen gepaard gaat met een mix aan emoties. Is emotie wellicht de grondoorzaak van de veelgehoorde opmerking, dat geocaching een verslaving is?